امنیت بنیادین

امنیت بنیادین

(طرحواره های رها شدگی/ طرد، بی اعتمادی/ بدرفتاری، محرومیت هیجانی، نقص و شرم، انزوای اجتماعی/بیگانگی)

کودک به محیط خانوادگی باثبات و امن نیاز دارد. محیط خانواده باید امن و سالم باشد و والدین پیش بینی پذیر و دسترس پذیر باشند. چنین والدینی فقط حضور فیزیکی ندارند، بلکه از لحاظ عاطفی نیز پاسخگوی نیازهای کودک هستند. در چنین خانواده هایی، اختلاف و تعارض در حدّ معمول و متداول است. چنین والدینی به مدّت طولانی کودکشان را ترک نمی کنند و در کنار کودکشان هستند. کودکی که احساس امنیّت می کند، می تواند آرام باشد و به دیگران اعتماد کند. احساس امنیّت، سنگ بنای هر احساس دیگری است. بدون احساس امنیّت، احساس های دیگر محلی از اِعراب ندارند. بنابراین ناامنی مانع انجام درست سایر تکالیف تحوّلی می شود. هر چه انرژی روانی افراد بیشتر صرف نگرانی درباره ی امنیّت طلبی شود، کمتر به آن می رسند. اگر شرایط دوران کودکی ناامن باشد، کودک در معرض بیشترین خطر روبه رو شدن مجدد با این احساس ناامنی قرار می گیرد. شما برای امنیّت طلبی، عجولانه و تکانشی از دامن یک رابطه به رابطه ای دیگر پناه می برید یا انزواگزینی را پیشه می کنید.

برخی از طرحواره ها در مقایسه با سایر طرحواره ها، اساسی تر و بنیادی تر هستند. اگر نیاز به امنیّت بنیادین برآورده نشود، طرحواره هایرهاشدگی/طرد، بی اعتمادی/بدرفتاری، محرومیت هیجانی، نقص/ شرم، انزوای اجتماعی/بیگانگی شکل می گیرند که در زمره ی طرحواره های اساسی قرار می گیرند. این طرحواره ها خیلی زود شکل می گیرند. سابقه ی شکل گیری این طرحواره ها حتّی می تواند به دوران نوزادی برگردد. تأمین احساس امنیّت برای نوزاد از نان شب واجب تر است و برای او مسئله ی مرگ و زندگی است. طرحواره های رهاشدگی/طرد، بی اعتمادی/بدرفتاری، محرومیت هیجانی، نقص/ شرم، انزوای اجتماعی/بیگانگی به شیوه ی رفتار خانواده بر می گردند. افرادی که چنین طرحواره های دارند، خانواده ی اصلی آن ها معمولاً بی ثبات(رهاشدگی/ بی ثباتی)، بدرفتار(بی اعتمادی/ بدرفتاری)، سرد و بی عاطفه(محرومیت هیجانی)، طرد کننده(نقص/شرم) یا منزوی(انزوای اجتماعی/بیگانگی) هستند.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *