طرحواره تنبیه

“باید به خاطر اشتباهاتم شدیداً تنبیه شوم”

طرحواره ی تنبیه

این افراد معتقدند مردم- از جمله خودشان- باید به خاطر اشتباهاتشان، شدیداً تنبیه شوند. آن ها خودشان را به عنوان افرادی به شدت پایبند اخلاق و ناشکیبا نشان می دهند و در بخشیدن خودشان یا دیگران بی نهایت مشکل دارند. آن ها معتقدند کسانی که اشتباه می کنند، مستحق تنبیه هستند، نه بخشش. هیچ گونه عذری قابل پذیرش نیست. چنین بیمارانی دوست ندارند شرایطی را که باعث ایجاد عذر و بهانه می شود، در نظر بگیرند. آن ها نقص موجود انسانی را نمی پذیرند و هیچ گونه احساس همدلی نسبت به کسی که از نظر آن ها فردی بد است و کار نادرستی انجام داده است، ندارند. این افراد، رحم و بخشش ندارند.

ریشه های تحولی طرحواره ی تنبیه

– این افراد از والدینی تنبیه گر برخوردار بودند.

– والدین عشق خود را به صورت مشروط به کودکان داده اند. اگر به معیارهای که والدین می خواستند دست می یافتند، آن گاه از عشق و محبت والدین برخوردار می شدند.

– یکی از والدین یا هر دوی آن ها معیارهای بلندپروازانه و نامتعادل داشته اند.

– افراد معیارهای سخت گیرانه را انتخاب کرده اند تا بتوانند حس بی ارزشی، طرد اجتماعی، محرومیت هیجانی یا شکست را جبران کنند. به عبارتی از چاله در آمده اند و در چاه افتاده اند.

– زمانی که کودکان نمی توانستند به انتظارات ایده آل پرستانه والدین دست یابند، یکی از آن ها یا هر دو، کودک را شرمسار می کردند و کودک را از انتقادهای بی رحمانه بی نصیب نمی گذاشتند.

منابع

یانگ، جفری؛ کلوسکو، ژانت. (۱۳۹۵). زندگی خود را دوباره بیافرینید(ترجمه ی حسن حمید پور، الناز پیرمرادی و ناهید گلی زاده). تهران: انتشارات ارجمند. (تاریخ انتشار به زبان اصلی۱۹۵۰).

یانگ، جفری؛ کلوسکو، ژانت و مارجوری، ویشار. (۱۳۸۶). طرحواره درمانی(ترجمه ی حسن حمیدپور و زهرا اندوز). تهران: انتشارات ارجمند. (تاریخ انتشار به زبان اصلی۱۹۵۰).

Post Author: مدیرسایت

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *